«Οι Νεράιδες του Πόντου» στη Βέροια: Μια συγκινητική μουσικοθεατρική αναδρομή στη μνήμη του Ποντιακού Ελληνισμού

Κυριακή, 17 Μαϊος 2026 22:42
Γράφτηκε από τον/την Αντώνης Χατζηκυριακίδης

Μια συγκινητική μουσικοθεατρική αφήγηση, με έντονο ιστορικό και συναισθηματικό αποτύπωμα, «Οι Νεράιδες του Πόντου», η οποία φωτίζει μια από τις πιο δραματικές περιόδους του ελληνισμού μέσα από τραγούδια και αφηγήσεις, παρουσιάστηκε την Κυριακή το βράδυ στην Βέροια.

Το βεροιώτικο κοινό είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει την ποντιακή μουσικοθεατρική ομάδα «Μελωδία», η οποία ανέβασε στη σκηνή το έργο της Αγγελικής Παμπουκίδου, σε σκηνοθετική επιμέλεια της Θεώνης Κοσμά και της ίδιας της συγγραφέως, ενώ τη μουσική επιμέλεια υπέγραψε ο Θοδωρής Κοτίδης. Στην παράσταση συμμετείχε και το χορευτικό τμήμα της Ευξείνου Λέσχης Βέροιας, ενισχύοντας το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα με παραδοσιακούς χορούς και ζωντανή παρουσία στη σκηνή.

Η παράσταση κινήθηκε στον άξονα της μνήμης, της παράδοσης και της ποντιακής ιστορίας, φωτίζοντας με ευαισθησία και καλλιτεχνική αρτιότητα τις πτυχές ενός τραυματικού παρελθόντος. Στο επίκεντρο βρίσκεται η ηρωίδα Χρυσή, η οποία αναζητά τις ρίζες της, λειτουργώντας ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Μέσα από τη διαδρομή της αναδεικνύονται η νοσταλγία, η απώλεια αλλά και η ανάγκη διατήρησης της ιστορικής αλήθειας.

«Οι Νεράιδες του Πόντου» ξεδιπλώνουν μια ταραγμένη εποχή μέσα από ένα μωσαϊκό τραγουδιών και αφηγήσεων. Τα μουσικά κομμάτια, κυρίως παραδοσιακά από όλη την Ελλάδα, συνοδεύουν τις ιστορίες που είναι αντλημένες από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Αγγελικής Παμπουκίδου. Το κείμενο αποδίδεται στη Νέα Ελληνική, ενώ ιδιαίτερη χροιά προσδίδουν τα χορικά αποσπάσματα στην ποντιακή διάλεκτο, ενισχύοντας τη βιωματική διάσταση της παράστασης.

Κεντρικός πυρήνας του έργου αποτελεί η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, η οποία προσεγγίζεται μέσα από την ανθρώπινη εμπειρία. Η αφήγηση δεν περιορίζεται στα γεγονότα της καταστροφής, αλλά επεκτείνεται στην καθημερινότητα πριν από αυτήν, αναδεικνύοντας τον πολιτισμό και την ακμή των ποντιακών κοινοτήτων. Παράλληλα, καταγράφεται η δύσκολη πορεία της προσφυγιάς και της προσαρμογής στη νέα πατρίδα, καθώς και η δύναμη των ανθρώπων να ξαναχτίσουν τη ζωή τους.

Η δημιουργία της παράστασης εδράζεται σε ένα βαθύ αίσθημα ευθύνης: το διαρκές χρέος διατήρησης της μνήμης και της αντίστασης απέναντι στην αδικία. Μέσα από τη σύνθεση θεάτρου και μουσικής, το έργο λειτούργησε ως μια ζωντανή υπενθύμιση της ιστορίας, μεταφέροντας ένα ισχυρό μήνυμα συνείδησης και συνέχειας, που αγγίζει ιδιαίτερα τις νεότερες γενιές.