Τι είμαστε;

Γράφει ο Μιχάλης Κουρόγλου

Δεν θέλω να είμαι μια ακόμη στείρα φωνή για τα απανωτά που μας συμβαίνουν. Αλλά επειδή με πονάει ο αδιεξοδος θάνατος των δύο παιδιών, θέλω να ξεσπασω και στο όνομα ίσως πολλών από εμάς. Ποια ζωή και ποια κοινωνία φτιάξαμε που μας ακυρώνει γελώντας ειρωνικά; Με εκφραστές όλο το πολιτικό συναφι που ξεδιάντροπα μας μοστραρει τα μύρια του, επικαλούμενο, πλην, τη δημοκρατία, την ισονομία και τα παρεμφερή; Που τους αντικρίζουμε τους πολιτικούς, απαθεις- ζηλεύοντας τους μηπως;- άλλωστε η ιστορία μας η πρόσφατη αυτό διδάσκει: κλέψτε, καταδωστε, εξαπάτηστε!

Μήπως η κοινωνία της " Παιδείας"; Ένα προσεκτικό  άκουσμα του  Τhe wall των Pink Floyd και μόνο, ασμενως μας οδηγεί στην εξαγωγή του συμπεράσματος πως δεν έχουμε παιδεία αλλά αγχωτική κατάρτιση.

Μήπως ο αστείος πια συνδικαλισμός με τις πρόσφατες αχρειοτητες που ασχέτως αν ουδείς ασχολείται αλλά θα έπρεπε, για τον αφανισμό και την ανηθικότητα τουλάχιστον να προσβάλλεται;

Αν εξαιρέσουμε την γενναία - πλην μεμονωμενη σαν μια φωτιά που σιγοκαψε-συνολική αντίδραση για τα Τέμπη ,έκτοτε η " κοινή γνώμη" σιγασε. Και ξανά κυρίαρχος,αλαζόνας,αναιδης ο βιαστής,με πολλαπλούς εκφραστες της ζωής μας. Με συνοδοιπόρους τους πολλούς,επίσης,ξένους ψυχής δημοσιογράφους που αναισχυντοι εξακολουθούν να βιάζουν τη δική μας ψυχική και υλική υπόσταση.

Αφήνω ασχολίαστη την Εκκλησία που είναι ένα ξεχωριστό και τεράστιο κεφάλαιο, όπως και τη Δικαιοσύνη.

Και,ξάφνου, ο απόηχος της απάθειας όλων μας αφού εξακολουθητικα εκφράζεται με τη βία και την ενδοσχολικη ασχήμια,βρήκε το τέρμα της με τον βουλητικο θάνατο δύο νέων παιδιών.

Άραγε, αντιλαμβανόμαστε ότι το ρολόι πέρασε την ένδειξη "αργά" ;