Μένω

Της Κωνσταντίας Τσόλκα

Η φωνή μου κάποτε ήταν ψίθυρος. Ένα «μη μιλάς», ένα «κάνε υπομονή», ένα «θα περάσει».

Και εγώ… έμενα.

Έμενα μέσα σε τοίχους που μίκραιναν. Έμενα μέσα σε λέξεις που πλήγωναν. Έμενα μέσα σε φόβους που δεν ήταν δικοί μου.

Νόμιζα πως το «μένω» είναι αδυναμία. Μα σήμερα το καταλαβαίνω.

Άλλα ήθελα να κάνω στη ζωή μου… όμως οι συγκυρίες και οι χαμένες ευκαιρίες δεν με άφησαν.

Μα η τύχη να γίνω μητέρα με βοήθησε να δω πραγματικά ποιο είναι το νόημα της ζωής. Να μεγαλώσω ένα νέο άνθρωπο που θα είναι το μέλλον, η συνέχεια μου… το νόημά μου. Και μέσα από αυτό, μαθαίνω να αγαπώ κάθε μέρα και κάθε στιγμή, να βλέπω την ελπίδα να ζει και να μεγαλώνει μέσα από το παιδί μου.

Μένω γιατί υπάρχω. Μένω γιατί δεν χάθηκα. Μένω γιατί μέσα μου υπάρχει ακόμη μια γυναίκα που αναπνέει.

Κάθε μέρα τρέχουμε με τη δουλειά, με τα καθήκοντα, με τα απρόοπτα… Και κάθε μέρα χάνουμε ανθρώπινες ψυχές που μας στιγματίζουν. Μα πρέπει να συνεχίσουμε να ζούμε, να προχωράμε, να ανασαίνουμε και να αγαπάμε.

Κάθε μέρα που περνάει, μαθαίνω να αγαπώ τη φωνή μου. Κάθε φόβος που αφήνω πίσω μου ανοίγει έναν δρόμο για τη ζωή μου.

Και σήμερα… Δεν μένω από φόβο. Μένω γιατί έμαθα να μην παρατάω τη ζωή που μου χαμογελά να προχωρήσω. Μένω γιατί αξίζω να υπάρχω και να δημιουργώ τη δική μου ευτυχία.

* Για την ημέρα της Γυναίκας