Ο Άλκης και το χρέος μιας κοινωνίας να αλλάξει

Σαν σήμερα, πριν από τέσσερα χρόνια, η Ελλάδα πάγωσε από την είδηση της άδικης και αδιανόητης απώλειας του Άλκη Καμπανού. Ένα νέο παιδί, γεμάτο ζωή, όνειρα και καλοσύνη, έφυγε με τρόπο που κανείς δεν μπορεί να δεχτεί. Η μνήμη του παραμένει ζωντανή όχι μόνο μέσα από την οικογένεια και τους φίλους του, αλλά και μέσα από μια ολόκληρη κοινωνία που συγκλονίστηκε και αποφάσισε να πει «ως εδώ».

Η σημερινή ημέρα δεν είναι μόνο μια υπενθύμιση ενός τραγικού γεγονότος. Είναι μια υπόσχεση ότι δεν θα συνηθίσουμε ποτέ τη βία, ότι δεν θα αποδεχτούμε τον φανατισμό ως μέρος της καθημερινότητας, ότι δεν θα αφήσουμε άλλον Άλκη να χαθεί. Η μορφή του έγινε σύμβολο ενότητας, ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας. Έγινε η φωνή που μας καλεί να σταθούμε απέναντι σε κάθε μορφή τυφλής μισαλλοδοξίας.

Σήμερα, στεκόμαστε με σεβασμό στη μνήμη του. Θυμόμαστε την αθωότητα που του αφαιρέθηκε τόσο άδικα. Και μαζί, ανανεώνουμε τη δέσμευση ότι η κοινωνία μας μπορεί και πρέπει να γίνει καλύτερη. Ότι η απώλειά του δεν θα ξεχαστεί, ούτε θα μείνει χωρίς αντίκρισμα.

Ο Άλκης δεν είναι πια εδώ, αλλά το όνομά του έγινε φως. Ένα φως που μας δείχνει τον δρόμο προς μια κοινωνία χωρίς φόβο, χωρίς μίσος, χωρίς διαχωρισμούς. Μια κοινωνία όπου κάθε παιδί θα μπορεί να ζει ελεύθερα, με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.