Το αφιερωματικό έτος στο Μάνο Χατζηδάκι

Γράφει ο Τάσος Βασιάδης

Με αφορμή ​ την συμπλήρωση των εκατό χρόνων από την γέννηση του Μάνου Χατζηδάκι,  το Υπουργείο Πολιτισμού ανακήρυξε  το 2026 ως «Αφιερωματικό Έτος» καταθέτοντας  ελάχιστο  φόρο τιμής στον κορυφαίο συνθέτη που τόλμησε μεταπολεμικά, να σμίξει σε εξαίσιες συνθέσεις   την έντεχνη  μουσική με την παράδοση, αναδεικνύοντας  και τη λαϊκή μουσική στο διαρκές προσκήνιο.

Το έργο του, ήδη τρεις δεκαετίες μετά το κλείσιμο του βιολογικού του κύκλου, εξακολουθεί να γονιμοποιεί την σύγχρονη μουσική παραγωγή, απολαμβάνοντας μοναδική απήχηση. 

Στα πλαίσια του «Αφιερωματικού Έτους Μάνου Χατζιδάκι»,  οι εκδηλώσεις και τα αφιερώματα που δημοσιοποιούνται, φέρνουν αναπόφευκτα στην μνήμη πολλών, περιστατικά που βίωσαν με τον αγαπημένο Μάνο.

Ένα από αυτά συνέβη στην Βέροια λίγο καιρό πριν ο Μάνος Χατζηδάκις κλείσει τον βιολογικό του κύκλο.

Τοπικός φορέας είχε διοργανώσει στο Ανοιχτό Θέατρο «Μελίνα Μερκούρη» στο Αλσος Παπάγου της Βέροιας, συναυλία του Μάνου Χατζιδάκι με την Ορχήστρα των Χρωμάτων και την συμμετοχή των διεθνούς φήμης ερμηνευτριών Μαρίας Φαραντούρη και Νένας Βενετσάνου.

Εκείνη την περίοδο που ο Χατζιδάκης παρουσίαζε πολλές συναυλίες σε διάφορα μέρη, ήταν γνωστό οτι κατά την διάρκεια τους, απαιτούσε απόλυτη ησυχία από το κοινό.

Είχε κυριαρχήσει η πεποίθηση ότι ο αγαπημένος συνθέτης, ήταν ιδιαίτερα αυστηρός σε αυτή του την απαίτηση και δεν δίσταζε να ζητά από τους θορυβούντες να αποχωρούν από τον χώρο της εκδήλωσης και σε περίπτωση μη συμμόρφωσης τους, να διακόπτει η και να ματαιώνει την συναυλία.

Με αυτή την αίσθηση της αυστηρότητας του Μάνου, μιά μεγάλη συντροφιά φίλων προσήλθαμε στο Θέατρο του Άλσους για την συναυλία και καθήσαμε στα ψηλότερα διαζώματα.

Επειδή η συντροφιά μας ήταν κατά τεκμήριο ιδιαίτερα θορυβώδης, αρχίσαμε μισοαστεία μισοσοβαρά να υποδεικνύουμε ο ένας στον άλλον, κοσμία συμπεριφορά κατά την διάρκεια της συναυλίας, για να μη εκδιωχθούμε από αυτήν. 

Αυτή η συζήτηση που γίνονταν εν αναμονή της εμφάνισης του Μάνου στην σκηνή, προκάλεσε ένα κλίμα έντασης που εκδηλώθηκε με θορυβώδη γέλια που ήταν αδύνατο να ελεγχθούν. 

Ο θόρυβος σταμάτησε για λίγο με την εμφάνιση της ορχήστρας, για να επαναληφθεί αμέσως μετά, προκαλώντας εύλογη δυσφορία στους παρακαθήμενους που ανησυχούσαν για το ενδεχόμενο ματαίωσης της συναυλίας.

Με την είσοδο του Μάνου στην σκηνή, τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα του κοινού σκέπασαν κάθε άλλο θόρυβο. 

Σε λίγο επικράτησε η αναγκαία ησυχία με μόνη ανεπαίσθητη διακοπή τα πνιχτά γέλια που προκαλούσαν ένοχες ματιές μεταξύ των μελών της συντροφιάς. 

Ο Μάνος με μιά αυστηρή αλλά γλυκιά έκφραση ανέβηκε στο πόντιουμ και σήκωσε τα χέρια του για να ξεκινήσει η συναυλία. 

Πριν προλάβουν να ακουστούν οι πρώτοι ήχοι, σταμάτησε, φώναξε τον υπεύθυνο σκηνής προς τον οποίο κάτι ψιθύρισε και κατευθύνθηκε στα παρασκήνια. 

Ο υπεύθυνος ζήτησε συγγνώμη για την μικρή καθυστέρηση, την οποία απέδωσε σε κάποιον θόρυβο που εμπόδιζε την συναυλία. 

Απομείναμε έντρομοι περιμένοντας τον υπεύθυνο να μας υποδείξει να αποχωρήσουμε. 

Όπως όμως ανακοινώθηκε, ο θόρυβος που ενόχλησε τον συνθέτη δεν ήταν από τα πνιχτά γέλια της συντροφιάς μας που μάλλον δεν έφθαναν ως την σκηνή, άλλα από κάποιο αυτοκίνητο που είχε σταματήσει με την μηχανή αναμένη πίσω από την σκηνή του θεάτρου και που αμέσως απομακρύνθηκε με παρέμβαση της αστυνομίας.

Το γεγονός αυτό που επιβεβαίωσε την φήμη για την αυστηρότητα του Μάνου, προκάλεσε πιο έντονη την αίσθηση επικείμενου ξεσπάσματος νευρικών γέλιων στην συντροφιά, με αναμενόμενες πλέον συνέπειες. 

Αυτό όμως αποτράπηκε καθώς με την έναρξη της συναυλίας, οι θεσπέσιοι ήχοι της Ορχήστρας των Χρωμάτων και οι εξαίσιες φωνές της Φαραντούρη και της Βενετσάνου, κάτω από την διεύθυνση των μαγικών δακτύλων του Μάνου, μας απογείωσαν και μας ταξίδεψαν σε κόσμους ονειρεμένους, μακριά από την πεζή καθημερινότητα.