«Στη δίνη των μύθων», το νέο βιβλίο του Βεροιώτη Θανάση Μανιόπουλου

Το νέο βιβλίο του Βεροιώτη συγγραφέα Θανάση Μανιόπουλου με τίτλο «Στη δίνη των μύθων - Μια ρωγμή στην πραγματικότητα» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γράφημα, προσκαλώντας τους αναγνώστες σε ένα σκοτεινό και βαθιά συμβολικό ταξίδι μέσα από τις ρωγμές της μυθολογίας και της ανθρώπινης ψυχής.

Ο Θανάσης Μανιόπουλος γεννήθηκε στη Βέροια και σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης στη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα, παρακολούθησε μαθήματα θεάτρου και υποκριτικής, ενώ ασχολείται τόσο με τον πεζό λόγο όσο και με την ποίηση.

Όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: "Τρεις ιστορίες ξετυλίγονται στο άνοιγμα αυτής της δίνης. Τρεις διαφορετικές ιστορίες που πηγάζουν μέσα απ’ τις ρωγμές των μύθων αλλά μοιάζουν να έχουν κοινή υφή: ονειρικά τοπία, δοκιμασίες και τρεις ήρωες που ουρλιάζουν στο φράγμα του χρόνου απ’ τις δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Σε μία σύγχρονη εποχή, ο Θησέας, ο Περσέας και ο Ορφέας αντιμετωπίζουν ο καθένας τους δαίμονές του και ξεκινούν το ταξίδι τους μέσα στη θολή πραγματικότητα: ο Θησέας αποζητάει τον μίτο που θα τον λυτρώσει απ’ τον λαβύρινθό του∙ ο Περσέας υποκύπτει στις ενοχές του και στο εκδικητικό πνεύμα μιας «λυτρωτικής» Μέδουσας∙ ο Ορφέας συνειδητοποιεί πως, κατά την κατάβασή του στον Άδη, η δική του λύτρωση είναι ο θάνατος".  

Διαβάστε την εισαγωγή του βιβλίου 

Μέσα από τους μύθους ο άνθρωπος προσπαθεί να εξηγήσει τον κόσμο, την παρουσία του μέσα σε αυτόν, καθώς και τις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του. Ένα μέσο ελαστικό, έτοιμο να αναδιαμορφώσει τη γνώση και την οπτική του «αναγνώστη» αλλά και να αναδιαμορφωθεί, ώστε να δώσει ζωή σε νέες διηγήσεις που θα σημασιοδοτήσουν αρχέγονα, οικουμενικά νοήματα.

Δεν είμαι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που γοητεύεται από τη δύναμη που έχουν οι μύθοι να σε συνδέουν με το παρελθόν και, ταυτόχρονα, να σε τοποθετούν στο «τώρα» και στο «μετά» δίνοντάς σου την ευκαιρία, πέρα απ’ την απόλαυση της ανάγνωσης, να σταθείς απέναντί τους και να αποκαλύψεις τα μυστήρια που κρύβουν ή τα πιο απλά πράγματα που εύκολα ξεχνιούνται.

Ήθελα μέσα από αυτές τις τρεις νουβέλες να εκφράσω αλλά και να θέσω προβληματισμούς. Ο μύθος μού έδωσε τον άπλετο χώρο της φαντασίας και τα πρόσωπα εκείνα που, κουβαλώντας το συμβολικό και αξιακό τους φορτίο, θα περπατούσαν στο πεδίο που έστρωσα, για να δημιουργήσουν μία άλλη μοίρα ή, ίσως, έναν δρόμο πέρα από κάθε μοίρα. Ποιος ξέρει;

Οι ήρωες γίνονται καθημερινοί άνθρωποι, άνθρωποι της διπλανής πόρτας.

Στην πρώτη νουβέλα, τον Λαβύρινθο, ένας δικηγόρος οδηγείται ασφυκτικά προς ένα τέλος που δεν θα επιθυμούσε κανένας. Όμως, η πεζή καθημερινότητα οδηγεί τον καθένα μας σε ένα μονοσήμαντο μονοπάτι που μας καθορίζει, πόσο μάλλον όταν της επιτρέπουμε να γίνει αδίστακτη και να ποδοπατήσει αγνά όνειρα και αγνές προθέσεις.

Στο κεφάλι της Μέδουσας παρατηρούμε τη βία να σέρνεται σαν ερπετό πίσω από κλειστές πόρτες καταπατώντας τη γυναικεία ανοχή. Ποιος επιτρέπει να διαιωνίζεται αυτό το φαινόμενο, αν όχι εμείς οι ίδιοι; Ίσως, το πνεύμα της Μέδουσας να επέλθει αιωρούμενο πάνω απ’ την πόλη, πάνω από κάθε πόλη και να θρυμματίσει μια για πάντα τους θύτες. Βία, λοιπόν. Ποιο το κόστος της;

Τέλος, κοιτάζοντας στον καθρέφτη μπορούμε να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας. Τι θα συνέβαινε αν αντιμετωπίζαμε όχι ένα αλλά χίλια είδωλά μας; Ποιον εαυτό θα διαλέγαμε, για να αποφασίσουμε ποιον δρόμο θα περπατήσουμε; Η ερώτηση μπορεί να είναι αφελής, γιατί είμαστε όλα αυτά τα ανυπότακτα «εγώ». Έρχεται εκείνη η στιγμή όμως που θα καταλήξουμε στο ένα και μοναδικό «μηδέν».

Τρεις ιστορίες κινούνται στα όρια του μύθου. Μέσα από αυτές, η οπτική μας ακολουθεί τα μάτια των ηρώων και μαζί με αυτούς, αν θέλουμε, βαδίζουμε προς το δικό τους σκοτάδι ή φως.